Το άρθρο αυτό ουσιαστικά βασίζεται σε ένα γράμμα.. Είναι ένα γράμμα από μία κοπέλα προς τη μητέρα της, που έφυγε χτυπημένη από τον καρκίνο. Ήθελα να το παρουσιάσω γιατί ουσιαστικά είναι ένας τρόπος που αυτή η κοπέλα βρήκε το κουράγιο για να εκφράσει τα συναισθήματα και τις σκέψεις της για την μεγάλη απώλεια που βίωσε. Για πολύ καιρό δεν εκφραζόταν, δεν μπορούσε καν να κλάψει, βίωνε τον πόνο της βουβά, μέχρι που αποφάσισε να αρχίσει να αποτυπώνει τις σκέψεις της στο χαρτί..
Το γράμμα έχει σκέψεις… Έχει συναισθήματα, έχει δάκρυα, έχει πόνο.. Συνοδεύεται από την προσπάθεια διαχείρισης της κόρης, δεν έχει συμβουλές, είναι απλά ο πόνος έτσι όπως τον νιώθουμε όλοι μας αν χάσουμε έναν πολύ αγαπημένο σε εμάς άνθρωπο.
Το μόνο που θα προσέθετα ουσιαστικά σε όλο αυτό είναι πως αν προσπαθούσαμε να διαχειριστούμε μία απώλεια θα μας βοηθούσε εάν φανταζόμασταν τον άνθρωπο που έφυγε σαν έναν ταξιδιώτη, που ενώ έχει απομακρυνθεί από κοντά μας, θα είναι πάντα μέσα στο μυαλό μας, μέσα στην καρδιά μας….
Πένθος λοιπόν.. Απώλεια.. Η απώλεια μιας μητέρας έτσι όπως τη βιώνει μία κόρη. Οι ενοχές, ο θυμός, η άρνηση, η θλίψη.
Πολλοί θα βρούνε σκέψεις, συναισθήματα, βιώματα να καθρεπτίζονται μέσα σε αυτό το γράμμα, ίσως γιατί τελικά οι άνθρωποι μοιάζουμε σε πολύ περισσότερα στοιχεία και χαρακτηριστικά από αυτό που θέλουμε να παραδεχτούμε.
Αναλυτικότερη ενημέρωση στο αρχείο που επισυνάπτεται.